طولانى او رو به خرابى نهاد . با اين اوصاف ، بعد از انقراض سلسلهء سلجوقيان و كوتاه شدن دست آنها از عراق ، ناصر از اين موقعيت استفاده كرد و براى تجديد قدرت از دست رفتهء خلافت كوشش نمود . برحسب اتفاق ، شرايط براى تحقق اين هدف مناسب بود ، زيرا ايوبيان مصر و شام مشغول پيكار با صليبيان بودند و از طرف ديگر خوارزمشاه با تركها مشغول زدوخورد بود . در چنين وضعى ناصر كوشش مىكرد تا حكومت دينى را بار ديگر در عراق تجديد كند و از طريق تشكيلات اهل فتوت و همچنين با استفاده از احساسات طرفداران آل على ( ع ) از حمايت بىدريغ آنها برخوردار شود ، و اى بسا تمايل وى نسبت به مذهب شيعه ناشى از همين فكر و انديشه و در تعقيب همان سياست بوده است . تكش ابن ايل ارسلان ( 568 - 596 ه . ق . ) و علاء الدين محمد ابن تكش ( 596 - 618 ه . ق . ) از سلسلهء خوارزمشاهيان و براق حاجب ( 619 - 632 ه . ق . ) مؤسس قراختائيان كرمان و سعد ابن زنگى ( 599 - 623 ه . ق . ) از اتابكان فارس و علاء الدوله پسر سام ( 567 - 625 ه . ق . ) از اتابكان يزد و معز الدين ابن بهاء الدين سام ابن حسين ( 599 - 602 ه . ق . ) از امراى غور معاصر او بودند . « 1 » مهمترين حوادثى كه در دوران خلافت او و زمامداران معاصرش در گوشه و كنار ايران و ديگر كشورهاى دنياى آن‌زمان به وقوع پيوست ، به شرح زير است : آسيا افغانستان : در سال 1222 م . ( 619 ه . ق . ) تولى خان پسر چنگيز سيستان و هرات را تصرف كرد و در سال 620 هجرى ( 1223 م . ) غزنه به تصرف اوگتاى قاآن درآمد و قسمت بيشتر خاك افغانستان جزئى از قلمرو وسيع امپراتور مغول گرديد . اورشليم : شاه اورشليم بودوئن چهارم بود . ( 1174 - 1185 م . ) دوران سلطنت او در

--> ( 1 ) . ر ك . الكامل ، ج 22 ، ص 183 - 188 . تجارب السلف ، ص 331 - 332 . حبيب السير ، ج 2 ، ص 327 - 333 . طبقات ناصرى ، ص 127 - 128 . تاريخ گزيده ، ص 366 - 367 . تاريخ ابن خلدون ، ج 2 ، ص 818 . روضة الصفا ، ج 3 ، ص 537 - 540 . تاريخ بناكتى ، ص 205 - 210 .